باید برگشت، باید امید

میدانم، خیلی وقت بود ننوشته بودم. دست و دلم نمیرفت به نوشتن، و هنوز هم نمیرود. ولی هفتهی پیش به خودم آمدم و دیدم بلاگ را باز کردهام و مینویسم. نوشتهی بیو را تازه به روز کردم، بیست و سه ساله به جای بیست و دو. با چند ماه تاخیر. ولی چرا ننوشتم؟ چرا ا مینویسم؟ آیا بیشتر خواهم نوشت؟ راحتتر است که جوابی ندهم. اینجا خانهی من است، میتوانم حتی سالها خالی بگذارمش و هر از چند گاهی برگردم و دستی به سر رویش بکشم. این کنترل نسبی روی داشتههایم-ولو مجازی- به من آرامش میدهد. و اینجا را برای آرامش میخواهم.

اگر آشنا هستید و خاموش دنبال میکنید و من نمیدانم، ممنون میشوم که اطلاع دهید. گفتم، اینجا را برای آرامش میخواهم، و اینکه کسی که میشناسدم من را بخواند و از جزئیاتم خبر داشته باشد و من ندانم حس خوبی ندارد.

امشب...